Dla wszystkich rodziców ich dziecko jest wyjątkowe. Cieszymy się każdym nowym osiągnięciem naszych skarbów i zastanawiamy się, kim będą, gdy dorosną. Mądre rodzicielstwo rozpatrywać można w wielu aspektach. Warto nauczyć dziecko szacunku dla innych, tolerancji… Rozwijanie naturalnych predyspozycji także należy do naszych głównych obowiązków wobec dziecka. Jak zatem wychowywać dziecko, aby nie zatracić jego wyjątkowości i pomóc mu rozwijać jego talenty? Obserwuj od narodzin Wielu rodziców, którzy posiadają utalentowane dzieci potwierdza, że predyspozycje i zdolności przejawiają się już w najmłodszych latach. Jeśli nasz maluszek w wieku trzech lat nie przepadał za malowaniem, rysowaniem i plasteliną, za to jego wielką namiętnością były puzzle, klocki lego i inne gry wymagające wyobraźni przestrzennej, może to być dla nas sygnał, że dziecko posiada wyobraźnię przestrzenną i wysokie zdolności logicznego myślenia. Podobnie jest ze wszystkimi innymi dziecięcymi zabawami, jak taniec, śpiew, sport i wiele innych. Obserwuj zatem swoje dziecko uważnie i pomagaj mu rozwijać jego zdolności, podsuwając gry i zabawy, odpowiadające jego zainteresowaniom. Czy moje dziecko jest utalentowane? Prawdziwy talent nie jest łatwo zaobserwować. To, że dziecko lubi malować, nie musi jeszcze koniecznie oznaczać, że zostanie drugim Leonardo da Vinci. Postaraj się obiektywnie patrzeć na rozwój zdolności dziecka, porównując je do innych dzieci w podobnym wieku. Normalne dzieciństwo Wśród wielu znanych osób, które niewątpliwie rozwinęły swój talent i osiągnęły sukces, wielu skarży się, że rodzice pozbawili je dzieciństwa. Znamienna będzie tutaj historia Michaela Jacksona, który w wielu wywiadach podkreślał, że dzieciństwo upłynęło mu w studio nagraniowym, a dzieci bawiące się na placu zabaw oglądał tylko zza szyby lub ogrodzenia swego domu. Szkoły muzyczne, zajęcia dodatkowe, trwające nawet kilka godzin dziennie, sprawiają, że być może faktycznie Twoje dziecko osiągnie zawodowy sukces. Utrata prawdziwego dzieciństwa, spędzonego w piaskownicy wśród rówieśników, to jednak niepowetowane straty w rozwoju emocjonalnym i społecznym, które dziecko odczuwać będzie przez całe dorosłe życie. Postaraj się więc nie dać zwariować. Dziecko dla swojego prawidłowego rozwoju potrzebuje zabawy, która jest dla niego naturalnym sposobem rozwijania zdolności intelektualnych, poznawczych i innych. Dzieci potrzebują dotykać piasku, brudzić się, poznawać, odkrywać, kosztować jak smakuje łodyżka kwiatka, powąchać jak pachnie drzewo. Potrzebuje toczyć bitwy śnieżne i bitwy na poduszki, budować zamki z piasku. Jeśli zatem uważasz, że Twoje dziecko jest uzdolnione, rozwijaj jego talent, nie pozbawiaj go jednak prawdziwego dzieciństwa. Pozwól dziecku być odkrywcą Wielu naukowców wyznaje teorię, że każdy z nas rodzi się geniuszem, albo przynajmniej wybitnie utalentowanym w jakiejś dziedzinie. Według tej teorii, dyscyplina domowa i szkolna, obowiązek trzymania się wyznaczonych reguł postępowania – „zabija” w nas geniusza. Niekoniecznie trzeba się zgadzać z tą radykalną teorią, jednak warto szanować w dziecku jego potrzebę eksperymentowania. Nie wszystko, co robi dziecko, musi być dla Ciebie logiczne i sensowne. Dzieci uwielbiają wykonywać eksperymenty, aby sprawdzić co się na przykład stanie, jeśli wsypią proszek do prania do szklanki z herbatą. Jeśli zatem naukowe zabawy twojego dziecka nie są niebezpieczne i nie wywołują wielkich w domu szkód – staraj się pozwalać dziecku na to eksperymentowanie. W ten sposób rozwija się dziecięca inteligencja. Typ niepokorny Dzieci utalentowane to wcale dla rodziców nie jest taki miód, jak mogłoby się wydawać. Inteligentne dzieci, z silną własną osobowością, bardzo często sprawiają kłopoty wychowawcze. Mają zawsze swoje zdanie i trudno poddają się dyscyplinie. Nauczenie dziecka, że mimo iż ma własne zdanie musi się podporządkować pewnym zasadom w szkole i w domu będzie od Ciebie wymagało większej pracy i cierpliwości. Jestem inny! Badania dzieci utalentowanych wykazują, że ich rozwój intelektualny nie zawsze idzie w parze z rozwojem inteligencji społecznej i emocjonalnej. Oznacza to, że dzieci wyjątkowo zdolne mogą przejawiać trudności w nawiązywaniu relacji z rówieśnikami, częściej wybierają zabawy w samotności. Nie poddawaj się jednak tej tendencji. Staraj się zapewniać dziecku jak najwięcej kontaktów z rówieśnikami, staraj się, by dziecko nawiązywało przyjaźnie. Rozmawiaj z dzieckiem o tym, że przyjaciele są w życiu ważni, że warto mieć osoby, z którymi nawiązujemy bliższe relacje emocjonalne. Nie nadążam za moim dzieckiem Wielu rodziców dzieci uzdolnionych odczuwa, że nie są równorzędnym partnerem w rozmowie z dzieckiem, bowiem dziecko uzdolnione może przewyższać nawet swoich rodziców w swoich zdolnościach. Jeśli Twoje dziecko pyta Cię kiedy na świecie pojawiły się dinozaury lub jak starą gwiazdą jest słońce, nie zamartwiaj się, jeśli nie umiesz dziecku odpowiedzieć. Wspólnie szukajcie odpowiedzi na nurtujące dziecko pytania, korzystajcie z biblioteki i Internetu. Dowiedz się także, czy w Twojej okolicy są organizowane kółka zainteresowań, na które mogłoby uczęszczać Twoje dziecko.